De universiteit en het plan gebied

De universiteit is een verhaal apart. De workshop is bedoelt als een verbreding in het onderzoek van het project gebied. Een klein probleem is dat de studenten in Rio op het niveau zijn waar wij 5 weken geleden waren. Ze lopen dus op ons achter. We hebben meteen maandag avond overlegd hoe we hiermee omgaan. We hebben besloten hen te laten zien wat wij allemaal al onderzocht hebben en hebben afgesproken om een stapje terug te nemen in het ontwerp project, maar wel de groep waar we in zitten een beetje te pushen in de voor ons juiste richting.

Ik ben dus ingedeeld met een Duitse jongen, een Italiaans meisje en een Portugese jongen. Eerst was het team van plan om gewoon aan de maquette te beginnen en verder niks nieuws te bedenken. Ik heb ze woensdag echter als eerste na onze presentatie overladen met mijn ideeën voor het gebied en meteen kwam er een stroom van plannen op gang.

Eerst nog even terug naar dinsdag. Dinsdag hebben we het plan gebied bezocht. De Braziliaanse studenten die kwamen waren zoals eerder al aangetoond fascinerend laat. Uit mijn groepje was er geloof ik niemand. Op zich wel jammer, maar verder niet heel erg. We hebben rond het stadion gelopen, waar ik zondag dus nog naar de voetbal wedstrijd was. Wat opviel in dit eerste deel van de wandeling was de open ruimte waar niets was, behalve asfalt en beton.
Om het stadion heen zijn enkele andere sport aangelegenheden te vinden, namelijk een olympisch stadion en een zwembad. Wat leuk was om te zien is dat veel mensen gebruik maken van de hardloopbaan om het stadion heen. Deze bestaat uit het eerder genoemde asfalt en is zo kaal als iets maar kan zijn. Toch gebruiken vele mensen deze baan. Om snel te wandelen of om simpelweg enkele kilometers te rennen. Ook het zwembad en het olympische stadion worden veel gebruikt. De ruimte ertussen is echter kaal. De enkele rek- en-trek voorzieningen die op een hoek staan (in de brandende zon) zijn vervallen. Een groot, hoog hek siert het stadion zelf.

We hebben daarna het rondje afgemaakt langs een andere vestiging van de universiteit en een gedeelte van mangeira (de favela). Veel Braziliaanse studenten waren erg ongerust over de vraag of we de favela in zouden gaan of niet. Veel zeiden zelfs niet mee te willen als we er in zouden mogen. Het bleek uiteindelijk dat ze onze groep te groot vonden (40 man) en dat ons verzoek om binnen te treden dus is afgewezen. We hebben wel de beroemde Mangeira samba school bezocht (hiernaast) en er zijn nummers uitgewisseld voor een toekomstige afspraak.

Na de favela zijn we langs een hele drukke weg naar de dierentuin gelopen, die daar bleek te zijn. Deze grenst aan het enorme park waar ook het keizerlijke zomerhuis staat dat nog stamt uit de 17de of 18de eeuw. Dit park is mooi, groen en opvallend leeg. Niemand schijnt van dit park gebruik te maken. Op zich niet zo heel vreemd als je hoort dat de dichtstbijzijnde eetgelegenheid een half uur lopen van het park is. Zelfs een eenvoudig flesje water is niet te vinden in dit park. Tenzij je naar de dierentuin gaat. Daar kan het dan weer wel.
Wat dit park mist is het blauwe theehuis. Of tenminste iets in deze richting. Dit schijnt echter een onmogelijke droom te zijn hoor ik later. Het park is beschermd en het meest simpele gebouwtje mag hier niet gebouwd worden.

Na de wandeling door het park hebben we uur half uur gelopen om bij een restaurant te komen. Hier hebben we gegeten. Na het eten waren de jongens al weg voor ik betaald had dus ben ik samen met Friso en Bert per taxi naar huis gegaan. Toen kwamen we zomaar op een plaats die de docenten herkenden als een oude staalfabriek die nu gerenoveerd wordt als kantoor en recreatie ruimte. We zijn hier naar binnen gegaan en hebben meteen een rondleiding gekregen door het gebouw. Zeer mooi, al zeg ik het zelf.