Maracana

Afgelopen zondag heb ik voor het eerst in mijn leven een voetbal wedstrijd meegemaakt. En dat ik het grootste stadion van de wereld (tenminste, dat was het een aantal jaar terug) Maracana.

Flamengo was onze club, en deze speelde tegen Vasco. Ik vond de spelers redelijk sportief spelen, maar toch zijn er vijf spelers het veld afgestuurd met een rode kaart. Dit schijnt vaker voor te komen in Brazilië.

Bijna alle jongens van het team D&BB (Design and Build Brasil) hadden een Flamengo shirt gekocht, en zelf had ik heel sportief een jurkje geleend van mijn huisgenoot/huiseigenares in de kleuren van het team. De sfeer van in het stadion was werkelijk wonderbaarlijk. Het is vreemd heerlijk te zien hoe mensen op kunnen gaan in een spelletje voetbal.

De wedstrijd is helaas gewonnen door Vasco, met 2-0. de meeste mensen van Flamengo waren daarom nogal teleurgesteld en hier en daar zijn enkele kleine vechtpartijen uitgebroken. Niet echt beangstigend, maar toch is tijdens een van deze opstootjes Friso's camera gejat (Friso is een van de docenten). Na de wedstrijd hebben de jongens wel allemaal hun shirt uitgedaan, op aanraden van Isabella's vader, die ons, samen met zijn dochter, als Braziliaanse ons door de stad loodst.

Maandag hebben we de eerste dag gehad op de universiteit. We moesten om 8.30 daar zijn, maar gezien we pas om 7 uur ontbijt kregen konden we pas om 7.30 weg en waren we er pas om 8.50 uur. Met de metro en de bus was het langer dan we hadden gedacht. Opvallend hierbij is het tijdsbesef van een land als Brazilië. Wij waren weliswaar 20 minuten te laat, een half uur na onze binnenkomst druppelde er nog steeds Braziliaanse studenten binnen en uiteindelijk begonnen we om 10.00 uur.

Als vier van de docenten zijn voorgesteld, voornamelijk in het Braziliaans, zijn er bij voorbaat twee docenten die in het Engels vertellen dat ze geen Engels gaan praten. Ik vroeg me nog even af waarom, maar gezien hun leeftijd spreken ze misschien niet goed Engels. We hadden in ieder geval Daniella, die alles vertaalde, maar ondertussen lachte de zaal en snapten wij er niks van.

Op een gegeven moment werd er na veel overleg in het Portugees uiteindelijk toch naar het Engels overgeschakeld. Kennelijk spreken de docenten de taal dus toch.

Verder was de dag een vreemde bedoeling. De presentaties waren best leerzaam, maar op een niveau dat wij allang voorbij zijn. De meeste studenten hebben geen flauw benul van wat er in favelas gebeurt en de discussie die hierbij gevoerd werd ging meer over de eventuele bekwaamheid van de mensen in favelas ("die mensen weten helemaal niet wat de toekomst is") en over de problemen in favelas, waarbij de studenten en docenten beelden schetsten van de favela die ik niet deel. Ook was het ongehoord dat wij de favelas in geweest waren en wilden ze ons niet geloven toen wij zeiden dat we met de bewoners vaan Cruzeiro gepraat hadden en ongeveer weten wat hun wensen zijn.

Ik ben ingedeeld in een groepje met een Duitse jongen, een Italiaans meisje en een Braziliaanse jongen. Ze zijn allemaal erg aardig, en zeer gemotiveerd, ik weet alleen niet helemaal wat ik met ze aan moet. Het eerste dat ze bedacht hebben is dat ze een maquette gaan maken van het gebied (die er al is) en dat ze tijdens dit proces wel gaan bedenken wat ze uiteindelijk met de buurt willen. Niet helemaal mijn aanpak, maar ik kijk nog wel even hoe ik ze overtuig van mijn kwaliteiten en mening over dit hele project.

Zaterdag zijn we trouwens het centrum in geweest. Een mooie wandeling met de meest vreemde gebouw combinaties. Zoals hiernaast is te zien.